tussendoortje:

Appels zijn géén chips

Apple chips, zie ik in de supermarkt. Nieuw, puur natuur en vetvrij. Dat wil ik wel eens proberen.

De verpakking in de koker ziet er modern en aantrekkelijk uit. Net als ‘echte’ chips van Pringles.

De prijs (2,49 euro) valt een beetje tegen, maar een kniesoor die daar op let.

Thuisgekomen is er de volgende tegenvaller: de hoeveelheid. Bij een dergelijk blik verwacht je dat die redelijk vol zit. Het aluminium zakje is al een stuk kleiner en zelfs die zit lang niet vol.

Het resultaat na opening is een mager gevuld bordje.

50 gram is dan ook geen indrukwekkende hoeveelheid om verjaardagsvisite voor te schotelen. Dat had ik niet gelezen toen ik het kocht. Ter vergelijking: De Pringles-koker bevat 170 gram en die kost 1,99 euro...

Dan het uiterlijk van de chips. Ze zien er goed uit. Ze ogen krokant en hebben een mooie kleur.

En vervolgens het belangrijkste: de smaak. Voornaamste bezwaar is dat je bij chips een crispy bite verwacht. En dat valt tegen bij de eerste hap.

Laf en taai, vindt de visite. 'Alsof je een klap in je gezicht krijgt.' 'Het smaakt wel errug gezond.' Eén iemand vindt het ronduit walgelijk. 'Net of je in een verschrompelde appel bijt.' Bovendien plakken de schijfjes bij het oppakken aan elkaar en gaan de resten tussen je tanden zitten.

Enkele schijfjes (vooral de kleinere stukjes) zijn wel krokant, maar als geheel overtuigt het niet. Je kan en mag ook niet verwachten dat een appel naar chips smaakt. Maar de naam suggereert knapperigheid. Drink er wat bij en je krijgt nog het gevoel dat de schijfjes gaan opzwellen ook. Ideaal dus om snel verzadigd te raken.

Nee, voortaan gaan we toch maar voor het echte werk: óf een appel óf chips, maar geen apple chips omdat die van allebei een beetje willen zijn en daardoor altijd tegenvallen.

Zie ook:
Eerdere tussendoortjes