Ik weet dat een overvloed aan calorieën niet goed voor me is. En dat buikvet toch gevaarlijk is ook al ben ik verder slank. Dat obesitas epidemische vormen aanneemt op steeds jongere leeftijd. Dat Sonja Bakker de omzet van ontbijtkoek naar grote hoogte heeft doen stijgen. Maar mijn nieuwste wijsheid is dat niet elk voedingsmiddel dat veel calorieën geeft, ook veel nuttige bestanddelen bevat.

Nutriëntendichtheid heet dat. Oftewel de verhouding tussen nuttig geachte bestanddelen en calorieën. Zo heb je lege calorieën: bijvoorbeeld suiker, cola en koekjes. Deze categorie is het ergste, je krijgt mega veel calorieën maar geen waardevolle voedingsstoffen binnen. Wist je dat een deel van de kinderen met overgewicht eigenlijk ondervoed is? Ze krijgen wel veel calorieën binnen, maar zeer weinig voedingsstoffen. Hebben we met zijn allen iedereen opgevoed om toch vooral op de calorieën te letten moeten we ze nu gaan vertellen dat het gaat om de juiste verhouding tussen voedingsstoffen en calorieën.

Voedingsmiddelen met veel belangrijke bestanddelen en weinig calorieën hebben dan ook een streepje voor. Het mooie achter dit principe is dan ook dat we voedingsmiddelen niet langer alleen gaan beoordelen op calorieën. Maar op de vraag 'What’s in it for me?'.

Inmiddels is de voedingsmiddelenindustrie al bezig om haar verpakkingen aan deze nieuwe inzichten aan te passen. We zien dan ook steeds vaker dat naast de voedingswaardewijzer ook staat aangegeven welk percentage van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid het product bevat.

Toch vraag ik me af of de gemiddelde consument de declaratie op een blikje frisdrank wel goed snapt als er staat 'Suikers 43% adh'. Denk je dan: 'godgloeiende wat verschrikkelijk veel', zeker als je daar je boterhammetjes, frietjes, snackjes, chipjes en biertjes bij op telt. Of denk je: 'ik neem er nog eentje, want ik zit nog niet op 100 procent?'