Op vakantie is alles anders. In een andere omgeving staan we open voor nieuwe ervaringen. We zijn bereid om onze oude gewoontes af te leggen en ons over te geven aan nieuwe ervaringen. Zo ben ik, zodra ik de Franse grens gepasseerd ben, opeens een fervent Pastis drinker.  

Elke vakantie in Frankrijk raak ik weer in de ban van dit verfrissende drankje. Het kan naar wens met water worden aangelengd, waardoor het zowel als dorstlessende limonade gedronken kan worden, of als borrel met een bite. Ik kon de verleiding dan ook niet weerstaan en heb een fles mee naar huis genomen.

Mijn vrouw daarentegen eet zodra zij een baguette in beeld krijgt alleen nog maar Bonne Maman op stokbrood. Dit gaat zelfs zover dat er dit jaar lichte paniek ontstond toen de Bonne Maman op bleek te zijn. Het was daarom van het grootste belang om de volgende ochtend bij de boulangerie een maxi-pot Bonne Maman mee te nemen.

Die morgen fietste ik naar de bakker, maar die bleek geen Bonne Maman te verkopen. Gelukkig had hij wel een ander merk aardbeienconfiture. Dus fietste ik, niets vermoedend, terug naar ons huisje. Uiteraard heeft u al wel een vermoeden wat zich daar afspeelde. De confiture maakte geen enkele kans bij mijn vrouw en ik dus voorlopig ook niet.

Eenmaal terug in Nederland deed ik boodschappen om onze voorraad weer op peil te brengen. En wat zag ik daar tot mijn verbazing: Bonne Maman Fraise. Ik zag mijn kansen keren en kocht een pot die ik thuis vol trots aan mijn vrouw overhandigde, waarop zij schamperde; maar lieve schat dat eet ik toch alleen op vakantie!

Toen ik daarna bij het opruimen van de vakantiespullen mijn fles pastis aan de drankvoorraad wilde toevoegen bleken daar nog drie onaangebroken flessen te staan...