Ik zat afgelopen week in een sessie waarin kleine producenten van levensmiddelen hun verhaal deden over het aan de man brengen van producten. Deze bedrijven steken hun nek uit en kiezen er tegen de stroom in voor de keten juist te verkorten en hun product via een alternatief kanaal te positioneren.

Hoeksche chips bijvoorbeeld staat niet in het schap tussen ander chips, maar op de groente afdeling tussen de aardappelen. Dit draagt erg bij aan een stuk 'story telling' waarin de echtheid en puurheid wordt benadrukt. Jan Robben aardbeien brengt zijn smaak aardbeien als streekproduct (Gijs) of levert direct aardbeien aan cateraars op een aardbeienboom. Willem en Drees bieden via de retail het beste van de boer uit de buurt. Dit zijn ondernemers die hun creativiteit gebruiken.

Karaokemarketing
Toch innoveert het gros van de bedrijven door naar de concurrent te kijken. Teveel karaokemarketing en kopie  productontwikkelingsactiviteiten waardoor men niet meer opvalt in dat grote schap waar al zoveel van het zelfde staat. Volg je eigen weg of zoek een partner die de juiste competenties heeft. De gezamenlijke kwaliteiten kunnen producten en diensten creëren die niet zo gemakkelijk te kopiëren zijn.

Machtsverhoudingen
Ketenverkorting is nodig om een gezonde verhouding tussen de stakeholders in de primaire sector,   voedingsmiddelenindustrie en retail te creëren.  Op dit moment zijn de machtsverhoudingen niet op de juiste manier verdeeld. Verkorting van de keten leid in mijn beleving tot een maatschappelijk duurzaam economisch model.

Zouden kleinschalige voedselproducenten die ambachtelijkheid en exclusiviteit bieden
niet van waarde kunnen zijn voor grotere producenten en andersom?