Er zijn veel zaken die mij de laatste tijd opvallen. Zo fronste ik mijn wenkbrauwen even bij het bericht dat supermarkten nog steeds achter de feiten aanlopen op het gebied van duurzaamheid. In een tijd waarin Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen op ieders lippen brandt, blijft de wereld der supers pijnlijk achter.

Uit onderzoek blijkt namelijk dat geen enkele supermarkt het predicaat 'goed' mag dragen als het gaat om het aanbieden van duurzame vis. Acht supers kregen een 'hoopgevend' achter hun naam, maar voor tien supers was geen andere benaming dan 'slecht' te geven. Natuurlijk snap ik ook wel dat een duurzaam beleid niet van de een op de andere dag is te realiseren. Goede ontwikkelingen vergen nu eenmaal tijd. Maar aan de andere kant is het nu ook weer niet zo dat we er pas een jaar geleden achter kwamen dat we met zijn allen de wereldzeeën aan het leegvissen zijn.

Maar mij bekruipt toch vooral het idee dat supers begrippen als duurzaamheid enkel omarmen als er geld mee te verdienen valt. Wat dat betreft ben ik best benieuwd naar Het Boodschappenbolwerk, waarin ex-Laurus topman Frits Kremer letterlijk een boekje open doet over de Nederlandse supermarktwereld. Een wereld die volgens klokkenluider Kremer aan elkaar hangt van prijsfixatie en prijsfetisjisme. Niet echt schokkend nieuws, getuige de opleving van de prijzenoorlog, maar toch interessant om te lezen tijdens de komende vakantie.

Allochtonen
Wat ik met dat prijsfetisjisme in het achterhoofd dan weer niet helemaal begrijp, is het feit dat de Nederlandse supermarkten nog steeds miljarden laten liggen. Waar dan? Nou, bij onze allochtonen. Een doelgroep die inmiddels bijna 10 procent van de Nederlandse bevolking uitmaakt en die voor de dagelijkse boodschappen niet of nauwelijks terecht kan in de doorsnee super.

Een potentiële doelgroep die veel meer geld in het laatje kan brengen dan de marginale omzetstijging die met biologisch kan worden behaald. En het een hoeft het ander natuurlijk niet uit te sluiten. Sterker, ik denk juist dat beide zaken elkaar prima kunnen aanvullen. Biologische couscous, duurzame sjisj kebab, tajine met ecologisch geteelde kikkererwten. Niet alleen haal je zo een interessante nieuwe doelgroep binnen, maar ook bied je je huidige doelgroep een letterlijk kijkje in de allochtone keuken. En aangezien de liefde van de mens nog altijd door de maag gaat, is de winkelvloer wellicht de plek bij uitstek om de integratie op een smakelijke manier nog een stukje dichterbij te brengen. Én extra geld in het laatje én een mooie bijdrage leveren aan de integratieproblematiek… Als dat geen mooie ambitie is. Daar ga ik op mijn vakantie eens wat dieper over nadenken.