Een tweetal faits divers die me de afgelopen opvielen in het nieuws. In de eerste plaats de halsstarrige houding van de Fransen die met een ferm 'non' de gemengde rosé afwijzen.

Wat is het geval? De Europese Unie is van plan om het ook in Europa mogelijk maken om goedkopere rosé te maken door rode en witte wijn simpelweg te mengen. Net zoals sinds jaar en dag in bijvoorbeeld Australië en Zuid-Afrika gebeurt. Maar 87% van de Fransen ziet helemaal niets in dit plan en vindt dat de aloude traditie coûte que coûte in ere gehouden dient te worden. Ook al zou dat betekenen dat je als Franse wijnboer links als rechts wordt ingehaald door andere wijnboeren die minder traditiegetrouw zijn.

Tweede nieuwsfeitje dat me opviel was het bericht dat halal voeding in Nederland steeds minder het culinaire domein van moslims is. Nederlanders van alle gezindten blijken almaar vaker voor halalproducten te kiezen. Omdat ze dit reine voedsel smaakvoller vinden en omdat er geen varkens- of paardenvlees in wordt gebruikt.

Logisch gevolg van deze omarming van halal is dat er steeds meer vraag komt naar producten die op deze islamitische leest gestoeld zijn. Kansen te over dus voor bedrijven die zich op deze groeimarkt richten. Kansen die de Nederlandse ondernemer ook direct grijpt. Die open houding lijkt me een stuk slimmer dan het protectionisme van de Franse wijnboeren.

Doe mij dus maar de Hollandse mentaliteit waar Nederlanders halal omarmen en waar de Rotterdamse burgervader Aboutaleb vertelt over zijn grootmoeder die in Marokko regelmatig snert maakte. Zonder het varkensspek uiteraard. Niemand die slechter wordt van deze integratie op voedselgebied. Het maakt de culinaire wereld volgens mij enkel smakelijker en kleurrijker.

Alleen jammer dat ik naast mijn döner burger niet een glas gemengde Franse rosé kan drinken …

PS: Dat glas (half-om-half) rosé hef ik alsnog op het feit dat het familiebedrijf Hoogsteder Marketing Communicatie Groep recentelijk in het huwelijk is getreden met Huddles Marketing. Als HuddlesHoogsteder houden we vast aan het goede van weleer, maar vooral kijken we open en vol verwachting naar de kansen die de gezamenlijke toekomst ons biedt.