Rekenmodel laat zien hoeveel microplastics we consumeren

microplastics

Beeld kopfoto: Oregon State University via Flickr

Dat we microplastics binnen krijgen is zeker, maar hoeveel piepkleine plastic deeltjes consumeren we nu echt? Wageningen University & Research (WUR) berekende het: nog geen korreltje zout per week voor de meesten; ruim een halve gram voor sommigen.

Onderzoekers van de WUR gebruikten een nieuwe rekenmethode om uit te zoeken hoeveel microplastics we consumeren. Om precies te zijn rolde er voor circa 50% van de bevolking een gewicht van 0,0041 mg per week uit de berekening. Dat komt neer op 12,3 mg in een heel mensenleven, waarvan volgens het model een fractie, 41 nanogram, daadwerkelijk door het lichaam wordt opgenomen.

Tot nu toe waren er slechts twee studies die hebben berekend hoeveel microplastics een mens in diens leven binnenkrijgt, maar deze onderzoeken gaven geen volledig beeld van het werkelijk aantal deeltjes dat het lichaam absorbeert. “Ze keken bijvoorbeeld naar een stukje van ons dieet en berekenden niet hoeveel van de allerkleinste deeltjes het lichaam absorbeert,” zegt promovenda en eerste auteur Nur Hazimah Mohamed Nor. “Ons nieuwe model doet dit allemaal wel. Het kan naar het hele dieet kijken en de ontbrekende gegevens slim inschatten.”

WUR model microplastics Grafiek via: Wageningen University & Research

Uitschieters

De onderzoekers deelden de plastics in op een continue schaal in plaats van in vaste categorieën. Zie het als de meting van de temperatuur in Celsius in plaats van heet, warm, lauw of koud, aldus het persbericht. Het gaf de onderzoekers de mogelijkheid ook een onzekerheid te berekenen. Dat deden eerdere modellen niet. Uit het model volgt dat ongeveer de helft van de bevolking wekelijks minder dan een korrel zout aan microplastics eet, maar de logaritmische schaal geeft weg dat er grote uitschieters zijn: 1 op de 20 mensen consumeert 676 mg microplastics per week. Dit hangt af van eetgewoontes en de concentraties van microplastics die in voedingsmiddelen zitten. 

Ook berekent het model hoeveel toxische stoffen mensen binnenkrijgen met het plastic. In het meest extreme scenario krijgt een mens via microplastics bijvoorbeeld tot 20% meer lood binnen dan zonder.

Gezondheidsrisico's

De prangende vraag die nog altijd beantwoord moet worden is: hoe schadelijk is de consumptie van micro- en de nog kleinere nanoplastics? “Er is nog veel onduidelijk over de schade van microplastics voor de menselijke gezondheid”, zegt hoogleraar Bart Koelmans en leider van het Wageningse onderzoekteam in het persbericht. “Met dit model slaan we een nieuwe weg in. We laten voor het eerst zien dat het mogelijk is om de blootstelling aan de plastic deeltjes, de opbouw daarvan en de toxische stoffen te beschrijven. Met alle informatie over de bron, de plastic diversiteit, kinetiek, en chemische eigenschappen op hun plaats. Het belangrijkste is dat we ook de onzekerheid van het model kwantificeren. We zijn bezig om het model verder te verfijnen om bijvoorbeeld ook de verdeling van microplastics tussen de organen te beschrijven. Hiermee zetten we een flinke stap om de gezondheidsrisico’s te voorspellen.”

Lees ook
Stijgende vraag naar voedsel tussen 2010 en 2050

Stijgende vraag naar voedsel tussen 2010 en 2050

De vraag naar voedsel stijgt tussen 2010 en 2050 met 35 tot 56 procent. Dat blijkt uit onderzoek van Wageningen University & Resource. Nu al hebben 820 miljoen mensen onvoldoende te eten. De voedselzekerheid komt in de toekomst verder onder druk te staan door klimaatverandering en de toenemende concurrentie om land en water.

WUR: Heffing op vlees die teruggaat naar veehouder kan veehouderij verduurzamen

WUR: Heffing op vlees die teruggaat naar veehouder kan veehouderij verduurzamen

Moet er een heffing komen op vlees? De vraag komt regelmatig voorbij in het nieuws. Volgens Wageningen University and Research kan een heffing op vleesproducten die de overheid doorgeeft aan de veehouder de duurzaamheid bevorderen.

Slim verpakken geeft zoetere smaak

Slim verpakken geeft zoetere smaak

Psychologische processen kunnen de smaakwaarneming en de keuze voor producten met een verlaagd suikergehalte beïnvloeden. Dit inzicht kan helpen de consumentenacceptatie van deze voedingsproducten te verhogen.